Soms kom je ergens binnen om te werken
en ga je weg met iets wat niet op je takenlijst stond.
We waren vorige week bij een klant. Ze is ruim tachtig.
Laat ik haar mevrouw Van Dijk noemen.
Toen we aankwamen, zat zij beneden aan een klaptafel. Zo’n tafel die speciaal wordt neergezet op dagen dat er iets groots gaat gebeuren. Dozen eromheen, schaar erbij, koffie binnen handbereik. Haar dochter zat naast haar. Klaar om samen door spullen heen te gaan.
Wij brachten dozen. Het plan was simpel: spullen aangeven, kort uitleggen, en dan weer naar boven om verder te werken.
Dat was ook precies wat ik van plan was.
Andere plannen
Maar mevrouw Van Dijk had andere plannen. Ik overigens onbewust ook, ik bedoel, ook wij maken ooit ruzie als collega’s. Dus ik stampte een beetje sacherijnig naar beneden om Mevrouw van Dijk en haar dochter wat dozen te brengen om uit zoeken.
Maar daar zat mevrouw van Dijk:
Ze begon enthousiast te vertellen. Over alles wat ze vast had. Van allerlei verhalen.
Pakten boeken vast die ze al jaren had. Geen dramatiek. Soms zelf super grappig. Zo had ik een seksuele-voorlichtingsboek in mijn handen uit de jaren 70… Meine gute.. en een boek: hoe het hoort (huisvrouwenstijl) uit vroeg 1900.
Want ja:
Ze had veel verzameld.. anders waren wij daar niet
maar het voelde niet zwaar. Het voelde als leven dat ergens was blijven liggen.
Wat me vooral bijbleef: hoe positief ze was. Alsof ze wist dat alles toch wel komt en gaat, en dat je er beter maar een beetje aardig bij kunt blijven.
Ik vond het aanstekelijk en misschien zelfs indrukwekkend. De manier waarop ze haar empathie uitte kan menig puber wat van leren.
Ik had bijna mijn puber daar voor een maand achtergelaten.die had hier serieus van kunnen leren.
Afijn..
Ik ben de laatste tijd veel bezig met zelfontwikkeling. Met empathie. Met hoe je met mensen omgaat. Ik probeer me bewust te worden van wat ik andere gun.. hoe ik reageer en wat ik zelf zou willen dat ik uitstraal.
Mevrouw Van Dijk kon dat.
Niet omdat ze alles goed vond, maar omdat ze ruimte liet.
Een collega vertelde iets heftigs. Kijk. Ik sta dan altijd met mijn mond vol tanden. Niet omdat ik het niet erg of vervelend vind, maar wat zeg je nou op zoiets??In komt: Mevrouw Van Dijk… Zij reageerde met aandacht. Zonder oordeel. Zonder advies. Gewoon de perfecte respons. Haar houding, hoe ze zich voorhield. So? Dat moet voor jou ook heftig zijn?
Ik dacht alleen maar: wow, keek naar haar, naar mijn collega.. en Brande het in mijn gedachte.
Kraamverzorging
Ze vertelde dat ze kraamverzorgster was. Al vanaf haar zeventiende.
Als je daar even bij stilstaat, een vrouw die haar hele leven gewerkt heeft, gezorgd heeft, bij zoveel beginmomenten aanwezig is geweest — dan snap je ineens waar die rust vandaan komt.
Ze had al haar kleinkinderen gekraamd. Zoveel mensen zien beginnen, dat doet iets met je blik op het leven.
Ik ging naar huis met een boek van haar.
Dat moest ik eigenlijk terugbrengen.
Iets waar ik heel slecht in ben, dat onthouden.
Maar ergens dacht ik ook: mooi.
Dan heb ik een reden om nog een keer langs te gaan.
Want eerlijk is eerlijk:
ik vond het gewoon gezellig.
Niet ontroerend-gezellig, niet sentimenteel. Gewoon fijn.
Ze werd een soort tachtigjarige vriendin. En nee, dat is niet betuttelend bedoeld. Juist niet.
Oma
Heb ik misschien niet van een vreemde, want het eerste wat ik deed, was mijn oma bellen.
Mijn oma is mijn beste vriendin. Ze is ook in de 80..
Ik heb bij haar gewoond. Ze staat al mijn hele leven dichtbij. Zonder oordeel, maar wel scherp. Ze kan streng zijn en precies aanwijzen waar het misgaat — en toen het bij mij echt misging, ving zij me op.
Dus: vakantie geboekt? Oma bellen.
Baer gevallen? Oma bellen.
Ruzie thuis? Ook oma bellen.
Ze snapte het meteen toen ik over mevrouw Van Dijk vertelde.
“Ja,” zei ze, “dat zijn vrouwen die hebben geleefd. Die hebben gewerkt. Die hebben mensen meegemaakt.”
Woorden die blijven hangen.
Een beetje ingepakt als vriendschap.
En nee ook deze 80 jarige zitten niet achter de geraniums te verwelken. Mijn oma breid niet eens. Ze fotografeert (je moet het eens bekijken, echt onvoorstelbaar mooi). Wandelt. Gaat gewoon met mij op stap. Ook op zaterdagavond. (Misschien maar 1 keer per jaar maar dat doet er niet toe)
Gaat nog lekker samen met opa op vakantie.
Dus ja.dat kan allemaal zeker.
Misschien zijn dat dingen die me deze week bijbleven.
Dat empathie niet iets is wat je perfect doet.
Maar iets wat groeit als je blijft kijken.
En blijft luisteren.
Zoals mevrouw Van Dijk.
Maar ook dat leeftijd geen verschil maakt. Ook niet voor vriendinnen.