Ik weet niet wat het is, maar elke keer als we op vakantie gaan krijg ik buikpijn.
Niet omdat ik er zo veel zin in heb, maar van de zenuwen.
Alsof ik een toets moet maken waarvoor ik nog niet geleerd heb.
De koffers zijn gepakt, de honden zijn uitbesteed, de kinderen bij opa en oma —
en tóch denk ik: wat ben ik vergeten?
Waarschijnlijk gewoon… rust.
De stille reisleider met een plan
Bij ons thuis is vakantievoorbereiding een delicaat politiek spel.
Thomas is namelijk een groot voorstander van spontaniteit,
maar wel de soort spontaniteit met een routebeschrijving, lunchpauze en parkeerplek.
Dus wat doe ik?
Ik plan alles — in stilte.
Van restaurants tot zwemtijden, van wandelroutes tot de snelste weg naar de beste bakker van het dorp.
En dan gooi ik, heel nonchalant, ideeën op:
“Zullen we vandaag misschien even dat leuke marktje meepakken?”
Iedereen vindt het dan ineens een topidee.
Thomas loopt tevreden voorop.
Ik knipoog.
Spontaan hè, schat.
Rust nemen, maar dan op tempo
Onze vakanties zijn zelden rustig.
Wij zijn van het type we hebben betaald, dus we gaan ook écht wat doen.
Hiken, dorpjes, nieuwe plekken, tien keer per dag iets eten “omdat we toch lopen”.
Na zo’n week heb ik meer stappen gezet dan op mijn smartwatch past.
Maar het werkt: onderweg raak ik leeg in mijn hoofd.
Er is geen ruimte meer voor facturen, deadlines of to-do’s.
Er is alleen nog landschap, zon en mijn hoofd dat ineens wél weet wat ik wil doen als ik thuiskom.
Thuis als haventje
En dan dat thuiskomen.
Er is niets lekkerders dan de geur van je eigen huis —
mits het schoon is, natuurlijk.
Ik wil thuiskomen alsof ik ergens aanmeer.
Niet in een rommeltje, maar in een haven: kalm, opgeruimd, warm.
Het grappige is:
mensen denken dat ik op vakantie tot rust kom,
maar eigenlijk doe ik dat pas thuis — in de stilte ná de drukte.
Dat moment waarop je de koffers uitpakt, de wasmachine aanzet,
en langzaam weer landt in je eigen structuur.
Rust nemen is ook opruimen
Ik roep het tegen anderen, maar moet het mezelf ook blijven zeggen:
rust nemen ís een vorm van opruimen.
Je maakt ruimte in je hoofd voor nieuwe plannen, ideeën, en soms gewoon stilte.
En als er iets is wat ik van elke vakantie leer,
is het dat loslaten niet betekent dat je niets doet —
maar dat je even stopt met alles tegelijk willen doen.
Dus ja, ik ga weer op vakantie.
Zonder kinderen, voor het eerst in twaalf jaar.
Met wijn, kaas, cocktails en hopelijk een goed bed.
En wie weet, misschien laat ik dit keer zelfs het schema een dag met rust.
maar ja..
Ik neem voor de zekerheid wel een notitieboekje mee.
Je weet nooit wanneer de inspiratie weer toeslaat.
xx kelly
ps. wil je zien waar we op vakantie gaan en wat we daar doen? volg ons dan op insta –> www.instagram.com/stijlenstructuur
of lees lekker verder op www.stijlenstructuur.nl/blog